Nikkie's Transformatie Blog

Ergens diep vanbinnen heb ik altijd geweten dat ik een lichte vrouw ben. Vol stromende, creatieve energie. Die energie in mij wil bewegen, spelen en stralen! Maar lange tijd voelde het alsof daar een zware deken overheen lag. Oude, onopgeloste pijn hield me weg van die levenskracht. De verbinding met mezelf en mijn stroom leek verdwenen. Totdat ik haar weer begon te voelen: mijn innerlijke levensbron. Dit gedicht gaat over dat moment. Ik bén haar, en ze was er altijd al. En n

Dit gedicht schreef ik in de periode waarin ik regelmatig herbelevingen had. Juist wanneer ik intiem was, sprak mijn lichaam. Ze trok zich terug, bevroor, nog vóór ik begreep waarom. Hoe graag ik ook wilde, het lukte niet. Terwijl ik zo verlangde om me over te geven aan het samenzijn. De aanraking van de ander riep een herinnering op aan iets wat ooit te pijnlijk was om te voelen. Dit gedicht gaat over het durven omarmen van precies die momenten. Want juist in de veilige nab