Wanneer jij me aanraakt

Dit gedicht schreef ik in de periode waarin ik regelmatig herbelevingen had. Juist wanneer ik intiem was, sprak mijn lichaam. Ze trok zich terug, bevroor, nog vóór ik begreep waarom. Hoe graag ik ook wilde, het lukte niet. Terwijl ik zo verlangde om me over te geven aan het samenzijn. De aanraking van de ander riep een herinnering op aan iets wat ooit te pijnlijk was om te voelen. Dit gedicht gaat over het durven omarmen van precies die momenten. Want juist in de veilige nabijheid van de ander, wordt het mogelijk om de pijn te ontmoeten.

Wanneer jij me zachtjes aanraakt

Flitsen de beelden weer aan me voorbij

Ik wil me zo graag openen voor jou Maar mijn lichaam is nog niet vrij

Ze is gevangen in het verleden

Gebonden aan oude emoties en pijn

Kom ik hier ooit nog uit? Soms voel ik me zo verloren en klein

Mijn lichaam herinnert zich alles

En trekt zich stilletjes terug

In de schaduw van wat is geweest

Bevriest ze, vliegensvlug

Dan nodig je me uit

Laat maar toe, liefste schat

Het is veilig om te helen

Wees niet bang voor dit pad

Ik keer terug naar het verleden

En voel de diepte van de pijn

Mijn lichaam geeft zich over

Aan wat ooit te groot leek te zijn

In deze geruisloze verbinding

Met de naakte werkelijkheid

Voel ik iets in mij zachtjes openen

En smelt mijn verzet tot kwetsbaarheid

Liefdevolle aanwezigheid

Wijst me de weg uit de pijn

Zolang ik maar durf te blijven

En niet verdwijn uit mijn zijn

Wanneer jij me zachtjes aanraakt

Voel ik me veilig en fijn

Diep vanbinnen verlang ik

Om gewoon met jou te zijn

Geschreven door: Nikkie Sicking van www.gelukshaven.nl