Levensvonk

Ergens diep vanbinnen heb ik altijd geweten dat ik een lichte vrouw ben. Vol stromende, creatieve energie. Die energie in mij wil bewegen, spelen en stralen!

Maar lange tijd voelde het alsof daar een zware deken overheen lag. Oude, onopgeloste pijn hield me weg van die levenskracht. De verbinding met mezelf en mijn stroom leek verdwenen.

Totdat ik haar weer begon te voelen: mijn innerlijke levensbron.

Dit gedicht gaat over dat moment.

Ik bén haar, en ze was er altijd al.

En nu mag ze weer stromen. ✨

Ergens diep in mijn wezen

ontwaakt een zachte levensstroom.

Ze kabbelt zonder duidelijke richting,

maar met een heldere ondertoon.

Ze draagt de belofte van leven,

van werkelijk, vrij mogen zijn.

Ik herken haar uit een vroeg verleden,

uit een wereld zonder zielepijn.

Ze was er altijd al

in iedere cel van mijn wezen.

Ik hoefde haar niet te vinden,

alleen maar ruimte te geven.

Door de vele lagen oude pijn

bereikte haar energie mij niet.

En mijn drang om te presteren

maakte dat ik haar telkens weer verliet.

Toch bleef ze in mij aanwezig,

als een schittering van mijn bestaan.

Ze stroomt als onvoorwaardelijke liefde

en roept me om het leven in te gaan.

Durf ik haar werkelijk te vertrouwen,

ook als ze mij geen vaste richting geeft?

Of behoud ik liever de controle,

en mis ik wat ze te geven heeft?

Ze toont zich meestal plotseling,

in een tinteling, trilling of gloed.

Niet als antwoord om te begrijpen,

maar als iets dat zachtjes doet.

Soms verschijnt ze als een vonkje,

in heldere inspiratie of vurige moed.

Soms slaat ze in als een donderslag

en toont ze wat er écht toe doet.

Maar vooral is ze een stille levenskracht,

die het leven weeft vanuit de Bron.

Ze is mijn oorspronkelijke levensvonk

en brengt me terug naar waar het ooit begon.

Geschreven door: Nikkie Sicking van www.gelukshaven.nl